Verborgen Verhalen | Annelies

Annelies (37), is getrouwd met Kadé en heeft 2 kinderen. David van 12 en Nathan van 5. Zij werkt in de verslavingszorg en heeft daarnaast haar eigen bedrijf Coach Annelief. Normaal gesproken al veel ballen om in de lucht te houden maar nu helemaal. Omdat haar man een vitaal beroep heeft, hij is docent, en zij zelf ook met haar baan in de zorg is het een hele klus om daarnaast het thuisonderwijs van hun jongens te begeleiden. Met name met David is dat in het begin een worsteling geweest. Logisch ook, denk ik. Gooi 1 deel ‘puber’, 1 deel ‘school is toch al niet mijn favoriete bezigheid’ en 1 deel ‘gebrek aan structuur’ in een shaker en je krijgt een fijne ‘ik doe lekker niks’ cocktail.

Barbecue

Maar dat is niet het hele verhaal. Om uit te leggen wat het verhaal van David is neemt Annelies me mee terug naar oktober 2018. David is dan 10 en heeft een griepje te pakken. Hij voelt zich echt ziek en kan niet mee naar de buurtbarbecue die voor die avond gepland staat. Het is tegenover hun huis dus Annelies en Kadé gaan wel barbecueën. David ligt op de bank en kan hen met de tablet een berichtje sturen als het nodig is. Af en toe loopt Annelies met een bordje eten naar binnen zodat David toch een beetje kan meegenieten. Maar echt veel eet hij niet. Annelies vraagt hem nog of ze een dokter moet bellen, maar dat is niet nodig zegt hij. 

Annelies en Kadé besluiten niet al te laat naar huis te gaan en omdat hij zich echt niet goed voelt en benauwd lijkt te zijn gaat David bij Annelies in bed en Kadé op Davids bed. Het wordt een onrustige nacht. David slaapt niet echt, kreunt veel en praat af en toe wat. Op een bepaald moment wil hij naar beneden, maar dat vindt Annelies geen goed idee. Ze besluit de tablet te halen zodat hij in bed wat afleiding heeft en hoopt zo te kunnen wachten tot 7 uur als de dokterspost in hun woonplaats weer bemant is. “Ik zag me zelf niet midden in de nacht met een jongen die zo ziek is naar Groningen rijden en ik dacht als we een redelijke nacht hebben gaat het misschien wel weer wat beter”. Maar als Annelies boven komt met de tablet geeft David aan dat hij geen zin heeft. Dan gaan er echt alarmbellen af bij Annelies. Dit is ze niet van hem gewend. Ze maakt Kadé wakker en zoekt de puffers van David. Jaren geleden heeft David 2 keer longontsteking gehad en daarna medicatie via puffers gekregen. Hij heeft er al jaren geen last meer van en de puffers liggen ongebruikt ergens in huis. 

Dokterspost

Maar de puffers helpen niet en rond 4 uur besluiten Kadé en Annelies toch de dokterspost te bellen waar ze het advies krijgen langs te komen. Annelies rijdt met een zieke, slappe David door de dichte mist naar Groningen. Eenmaal bij de dokterspost gaat het nog slechter met David. Annelies moet hem naar binnen dragen, zelf lopen lukt niet meer. Hij is nauwelijks aanspreekbaar. Door de receptie van de dokterspost wordt de situatie meteen ingeschat als ernstig. Er wordt een brancard geregeld en zo rijdt Annelies haar zoon de spreekkamer van de arts binnen. Het zuurstofgehalte in zijn bloed (saturatie) blijkt gevaarlijk laag. Er wordt meteen een ambulance gebeld en David wordt met spoed naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis, het UMCG, gebracht. Een ritje van nog geen 800 meter. Daardoor dringt opeens tot Annelies door hoe ernstig de situatie is.  

Eenmaal in het ziekenhuis gebeurt er van alles. Er worden meerder infusen geprikt, David krijgt medicatie en er staan veel mensen rond zijn bed. Maar de medicatie heeft niet het verwachte en gewenste effect. “Ik dacht echt misschien gaat mijn kind wel dood.”

Van de spoedeisende hulp wordt David overgebracht naar de Kinder Intensive Care (KIC). Als de arts van de Spoedeisende Hulp besluit mee te gaan in de lift naar de KIC en daarvoor zelfs haar dienst verlengd, realiseert Annelies zich opnieuw dat het ernstig is met haar zoon. De confrontatie met de zieke kinderen die in slaap worden gehouden op de KIC vindt ze heel heftig. “ik zag een heel klein baby’tje moederziel alleen daar liggen. Dat raakte me zo.” Annelies schiet weer vol als ze dit vertelt. 

Tegenvaller

David lijkt op de KIC toch wat op te knappen en mag na een dag en een nacht op de KIC naar de afdeling. Wel alleen op een kamer, in isolatie, want de artsen weten nog steeds niet wat de benauwdheid heeft veroorzaakt en houden rekening met alles. Gelukkig mogen zijn ouders ook hier bij hem blijven. De situatie bleef instabiel en ging na een paar dagen zelfs weer achteruit. David beland opnieuw op de KIC. Dat is een grote teleurstelling voor hem maar ook voor zijn ouders. Opnieuwalle infusen en andere toeters en bellen. 

Ook nu knapt hij weer op. Mentaal is het wel een zware periode voor David. Annelies ziet haar zoon steeds somberder wordenen gelaten reagerenen realiseert zich dat het belangrijk is dat hij de moed niet verliest. “Ik heb iedereen die ik ken gevraagd leuke filmpjes te sturen. Zijn klas stuurde elke dag een filmpje, zijn basketbalteam sprak hem moed in en zelfs zijn grote idool Jessey Voorn, voormalig speler van de Groningse topbasketbalclub Donar, stuurde hem een bemoedigende boodschap. Dat hielp. Na 10 dagen ziekenhuis, waarvan 5 op de KIC, mocht David naar huis.

Maar dan begint het pas. Eenmaal thuis is David angstig. Wil bijna niet naar buiten omdat daar gerookt wordt, krijgt het benauwd op plaatsen waar veel mensen zijn en kan niet tegen de geur van parfum. Omdat deze angst David beperkt wordt er hulp ingeschakeld. Na een lange behandeling sluit David deze begin dit jaar met goed gevolg af! Hij is trots en zijn ouders zijn misschien nog wel trotser.

Corona

Maar dan komt corona. Annelies merkt dat David onrustig wordt. En als er steeds dichterbij mensen ziek worden komt de angst terug. “ik dacht, we kunnen echt niet meer terug naar die periode waarin hij zo angstig was. Ik heb geprobeerd te relativeren. Met hem besproken wat we zelf konden doen om het risico op besmetting zo klein mogelijk te maken”. Een paar dagen voor de scholen uiteindelijk sloten komt David ziek thuis van school. Buikpijn. Zijn mentor denkt nog dat het te maken heeft met een spreekbeurt, maar Annelies weet wel beter. Na de sluiting van de scholen wil David de eerste weken de deur niet uit. Hij is erg bang om ziek te worden en dan de hele situatie weer opnieuw te moeten beleven.

Dit wordt zo groot in zijn hoofd dat er geen ruimte is voor schooldingen. Annelies vertelt: “ In eerste instantie ging ik de strijd met hem aan. Ik was bang dat hij grote achterstand op zou lopen. Maar ik zag ook dat hij er gewoon geen ruimte voor had. Toen heb ik me afgevraagd wat nu echt belangrijk is. Het antwoord was: Dat het goed gaat met David. We hebben de strijd gestaakt en uiteindelijk in overleg met school een aangepast programma voor hem gemaakt”. 

Opnieuw ziek

En ook dat is nog niet het einde van het verhaal. Halverwege maart wordt David ziek. Hij klaagt over hoofdpijn en slaapt veel. “Het was op een woensdag weet ik nog. Toen hij ’s middags toch zijn bed uit kwam dacht ik, dan valt het wel mee. Hij voelde wel een beetje warm, maar had geen koorts. En ik ben niet iemand die snel aan de bel trekt bij een dokter. Maar toen hij ’s avonds zijn zinnen niet meer afmaakte wist ik hoe laat het is”. Annelies vertelt dat David zijn benauwdheid vaak niet goed aanvoelt. Zij moeten dus extra alert zijn op andere signalen. Naast dat hij zijn zinnen niet afmaakt ziet Annelies ook dat zijn ademhaling niet normaal verloopt. In overleg met David besluiten ze het noodschema er bij te pakken. Medicatie via de puffer elk half uur en dat 4 keer achter elkaar. De afgelopen 2 jaar hebben ze dat 2 keer eerder gedaan en toen kwam er meteen verbetering. Maar nu niet. Toch de dokterspost maar bellen dan. De arts daar neemt het serieus en vraagt hen meteen naar Groningen te komen. Omdat David inmiddels 12 (bijna 13) is gaat alles in overleg met hem. 

“Al moet ik ondersteboven mee,

ik wil gewoon mee!”

Inmiddels is de verhoging opgelopen naar 38.8. In verband met de op corona lijkende klachten worden ze eerst naar de Coronapoli in het Martini ziekenhuis in Groningen verwezen. David moet een mondkapje op wat de benauwdheid alleen maar verergert. Opnieuw loopt Annelies met een verzwakte jongen, die bijna niet meer zelf kan lopen, door het ziekenhuis. Gelukkig is er snel een rolstoel beschikbaar. De verhoging is inmiddels opgelopen tot 39.9 en ook het zuurstofgehalte in zijn bloed is weer fors te laag. Er wordt meteen extra zuurstof toegediend en daar knapt David zienderogen van op. 

Omdat hij bekend is in het UMCG vindt de arts het toch verstandig dat David daar verder gecontroleerd wordt. Er wordt een ambulance gebeld en die is er snel. Annelies wordt verzocht in verband met het coronaprotocol met eigen vervoer achter de ambulance aan te rijden. Maar gezien de traumatische ervaringen van David tijdens zijn vorige ziekenhuisopname weigert ze dat. “Ik dacht wat er ook gebeurt, ik ga mee. Ik laat mijn kind niet alleen. Ik heb uitgelegd dat we net een angstbehandeling hadden afgerond en daar was wel begrip voor. Dus uiteindelijk mocht ik, bij hoge uitzondering, toch mee. Ik werd nog wel gewaarschuwd dat ik dan wel achteruit moest rijden, maar dat vond ik prima.” Annelies kan er nu wel om lachen. “Ik dacht: ‘Al moet ik ondersteboven mee, ik wil gewoon mee.’” 

Hotel

In het UMCG wordt een coronatest gedaan en een aantal andere onderzoeken naar de benauwdheid. David geeft zelf aan dat hij graag ’s nachts wil blijven. Dat verbaasd Annelies omdat hij 2 jaar geleden alleen maar naar huis wilde. “Maar ik denk dat hij zich onzeker voelde en voor de zekerheid liever een nachtje bleef.” Het gaat gelukkig ook snel wat beter met David. “Hij vond het vooral vervelend voor mij dat het weer een gebroken nacht werd. Hij vroeg zelfs of ik in zijn bed wilde.” Op een eenpersoonskamer, in isolatie want coronaverdachte, maken ze er wat van. Annelies: “We ontbeten de volgende ochtend samen en we konden al weer grapjes maken. Ik zei tegen David dat ik het tof vond dat hij voor mij in deze lockdown periode toch een soort hotelovernachting met ontbijt voor me had geregeld.”

Na een dag in thuisquarantaine komt de uitslag van de coronatest. David heeft geen Corona. “Het was even weer spannend, maar eigenlijk ben ik ondanks alles blij dat dit gebeurd is. David heeft nu kunnen ervaren dat een ziekenhuisbezoek niet meteen IC-opname betekent. Het kan ook goed aflopen.” 

Met David gaat het beter dan voor de opname. De coronatest heeft hem gerust gesteld, hij heeft het niet. Hij gaat zelfs weer voorzichtig wat vaker even naar buiten.

Scroll to Top