Verborgen Verhalen | Gerdi

Gerdi (39) is getrouwd en moeder van 3 kinderen. Een dochter van 13, een zoon van 10 en een dochter van 3. Haar zoon heeft een vorm van autisme (ASS). Gerd werkt als verpleegkundige in de thuiszorg. Op Gerdi en haar gezin hebben alle maatregelen rondom het Coronavirus dan ook grote impact.

Ik spreek Gerdi online op een dinsdagavond. Ze vertelt dat het voor haar en haar gezin vooral in het begin van de coronacrisis een worsteling was. Normaal gesproken hebben Gerdi en haar man het goed geregeld. Ze zijn nooit allebei tegelijk aan het werk, dus er is altijd iemand thuis als de kinderen thuis zijn. De oudste 2 gaan naar school en de jongste 2 dagen naar de opvang.

Structuur

Tijdens het gesprek neemt Gerdi me mee in hoe een dag voor haar er nu uitziet. Omdat haar zoon autisme heeft is structuur in de dag voor hem van groot belang. Als school dan wegvalt, valt meteen ook het grootste deel van de structuur weg. Want wat doe je met je dag als je niet naar school kunt? Als je vervolgens de hele dag met je zus en zusje thuis bent die dingen zo anders doen dan jij, waar je soms helemaal niks van begrijpt. En “waarom mag jij wel naar je werk mama, en ik niet naar school?” Het bracht voor hem veel boosheid en verdriet mee en dat had zijn weerslag op het hele gezin. 

Gerdi: “Het heeft best een tijd geduurd voor we, met hulp, een structuur rondom school hadden gevonden die voor onze zoon werkte. En nu dit. Ik werd er heel onzeker van. Hoe moet ik dit nou doen, kan ik dit wel?”

Het lukt op een andere manier voor haar zoon toch structuur in zijn dag aan te brengen. Voor Gerdi houdt dit in dat zij, op werkdagen, om half 6 opstaat, zorgt dat zij zelf klaar is voor haar werk en daarna zorgt dat het voor haar zoon duidelijk is wat hij moet doen als hij wakker wordt Dus dekt zij de tafel voor hem en de anderen, zet alles klaar wat hij nodig heeft, legt zijn kleren klaar en schrijft op een briefje dat hij als hij beneden komt eerst moet ontbijten (pilletje niet vergeten) dan aankleden en dan, en dan….. Gerdi: “Als ik hem niet vertel dat hij tijdens het douchen zijn haar moet wassen, dan doet hij het niet. Want ik heb het niet gezegd”. Daarnaast is zij ook als zij aan het werk is telefonisch bereikbaar. Voor haar zoon, maar ook voor haar man en dochter die haar als hulplijn gebruiken. Dit maakt dat zij constant alert is. “Ik denk steeds, hoe laat is het, wat doet hij dan nu ongeveer, nee er is niet gebeld, gelukkig alles is oké thuis.” 

Wat heel fijn is voor Gerdi en haar zoon is dat de juf van haar zoon heeft aangeboden dat hij op maandagochtend naar school mag waar zij hem dan begeleid in zijn schooltaken. Dit geeft in ieder geval 1 dag structuur en de juf houdt goed in de gaten hoe ver hij is met zijn werk en kan ook met hem doornemen wat hij de rest van de week moet doen. 

Thuiszorg

Omdat Gerdi in de thuiszorg met ouderen werkt, een kwetsbare doelgroep, hebben zij en haar gezin zich, met name in de eerste weken, strak aan de regels van het RIVM gehouden. Dus alleen naar buiten voor boodschappen. Gerdi: “Ik merkte dat als ik in mijn werkjasje naar de supermarkt ging, mensen met een grote boog om me heen liepen. Dat gaf een naar gevoel. Ik laat nu mijn jasje maar in de auto liggen”. 

Gerdi voelt zich als ze vrij is ook erg opgesloten. Na depressies en een burn-out in het verleden is het voor haar belangrijk om tijd voor zichzelf te hebben, buiten te zijn, maar dat kan nu niet. “Gelukkig was daar toen Berenjacht. Heerlijk om even met de kinderen de deur uit te kunnen en er iets leuks van te maken. We maakten er een heel spel van. Als we een bruine beer zagen moesten we springen en bij een witte beer een rondje draaien. Dat gaf zoveel lucht voor ons allemaal”.

Ook bij de mensen die ze voor haar werk bezoekt zie Gerdi dat de impact van deze situatie groot is. “Natuurlijk is er de eenzaamheid. Geen bingo, niet kaarten, niet sjoelen. Ik realiseer me maar al te goed dat ik soms de enige ben die op een  dag of zelfs in een week bij iemand binnenkomt. Dat is heel triest. Mensen hebben toch behoefte aan een praatje. En dat wil ik hele graag, maar ik heb er geen tijd voor”. 

Gerdi is zichtbaar geraakt als ze vertelt over een mevrouw die haar pasgeboren achterkleinkind alleen door het raam kon zien. En over de meneer van 100 die zegt dat het zelfs in de Tweede Wereldoorlog niet zo erg was.

“En naast eenzaamheid, zie ik ook angst om zelf ziek te worden en onrust. En vergeet ook de lichamelijke klachten niet. Normaalgesproken krijgen sommige mensen zeer regelmatig fysiotherapie om stijfheid te voorkomen. Als dat dan wekenlang niet kan, is lopen lastig en ligt een vervelende val op de loer.”

“Het is minimaal, maar het voelt toch goed

om even iets extra’s te kunnen doen”.

Vanuit de werkgever van Gerdi is er wel een mooi initiatief ontstaan. Elke week zorgen de collega’s er met elkaar voor dat er iets extra’s wordt gedaan voor de ouderen. “We hebben tekeningen verzameld en uitgedeeld. Cakes gebakken en knuffels aan mensen gegeven.” Daarnaast is er een boodschappenservice, worden er puzzels en grootletterboeken rondgedeeld en zijn er muzikale uurtjes. “Het is minimaal, maar het voelt toch goed om even iets extra’s te kunnen doen”. 

Wat ook helpt, vertelt Gerdi, is Heimwee TV. Ik ken het niet, maar Gerdi legt me uit dat er op NPO 2 elke dag van 9-14 allerlei televisiefragmenten van vroeger worden uitgezonden. 

Voor Gerdi is de situatie rondom Corona op 2 fronten, privé en werk, een grote uitdaging.  En op beide fronten heeft ze het gevoel dat ze niet kan doen wat ze graag zou willen doen. Naast haar werk en haar eigen gezin is ze mantelzorger voor haar ouders, haar vader heeft de ziekte van Alzheimer. En omdat haar oudste kinderen om het weekend naar hun vader gaan moet er ook rekening worden gehouden met het gezin van hun vader.

Opladen

Om zelf op te laden heeft ze besloten haar jongste dochter, die ze tot noch toe thuis hield om de kans op besmetting zo klein mogelijk te maken, toch weer 2 dagen naar de opvang te laten gaan. “Ik vond het wel lastig, want door alle maatregelen die getroffen zijn is het brengen en ophalen geen fijn moment meer. Ik heb het idee dat het juist meer onrust geeft.“

Maar het geeft Gerdi wel een beetje lucht. “En als straks weer een duidelijke structuur is als de oudste kinderen weer naar school gaan, en na de zomer de jongste ook, ga ik kijken of ik weer wat meer tijd voor mezelf kan vinden”.

Scroll to Top