Verborgen Verhalen | Marsha

Marsha (45) woont samen met haar man en 3 zoons, een tweeling van 13  en een zoon van 11, in Aduard. Afgelopen december behaalde zij de zwarte band in Taekwondo. Vier maanden later, in april 2020, kan zij hooguit 5 minuten wandelen. Marsha vertelt hoe zij van topfit ineens heel erg ziek werd.

Vechtsport

Om het verhaal van Marsha duidelijk te maken gaan we eerst terug in de tijd. Als Marsha ongeveer 10 is stuurt haar vader haar naar karate. Hij hoopt dat zijn dochter op die manier leert haar opvliegende karakter te beheersen. Dat lukt en Marsha blijkt het ook nog eens ontzettend leuk te vinden. Tot haar 17e blijft ze aan karate doen. Een jaar later verruilt ze Zwolle voor Groningen waar ze aan de universiteit start met de studie Engelse taal- en letterkunde 

We maken een sprongetje in de tijd. Marsha heeft inmiddels 3 kinderen. Als haar jongens op taekwondo gaan, begint het bij Marsha ook weer te kriebelen. Als er na een tijdje een seniorengroep gestart wordt besluit ze zich aan te melden. 

Sporten is voor Marsha ook om een andere reden belangrijk. “Ik heb astma en weet dat het belangrijk is om actief te blijven”. Astma zit in de familie bij Marsha. “Mijn opa had het ook. Die noemden we altijd ‘opa Natterman’, naar de hoestdrank. En mijn vader heeft inmiddels zelfs COPD ontwikkeld als gevolg van astma. Hij heeft nooit gerookt dus daar kan het niet van komen. Met medicatie is mijn astma goed onder controle”.

Corona

Als in maart corona Nederland bereikt maken de verhalen Marsha wel een beetje angstig. “Als ik in de supermarkt was, keek ik steeds om me heen van ‘waar is het’”. In het weekend van 15 maart staat een uitje naar Ameland op het programma, samen met haar eigen gezin en het gezin van haar zus. Marsha belt voor de zekerheid met het RIVM om te informeren of het verstandig is gewoon te gaan. “Het RIVM zei dat we konden gaan. Als we ons maar aan de maatregelen hielden. Dus afstand houden en geen handen geven. Dat hebben we gedaan. Ook van mijn zusje en haar gezin hielden we afstand. En we maakten toch net even wat vaker schoon.”

Een week later krijgt Marsha klachten. Ademhalen gaat moeilijker, ze is erg benauwd en herkent dit niet van de klachten die ze kent van haar astma. Ze belt de doktersdienst, in beschermende kleding, die haar vertelt dat dit typische coronaklachten zijn. “Ik had verhoging maar geen koorts, dus ik moest uitzieken en dan zou het na een paar dagen wel weer beter gaan”. Maar het gaat steeds slechter. “Ik sliep slecht, had veel nachtmerries en werd bezweet wakker en ik had last van diarree. Ik heb toen weer de doktersdienst gebeld. Ze zeiden opnieuw dat ik moest uitzieken. Omdat ik geen koorts had konden ze verder niks voor me doen.” Na 2,5 week vindt ook de huisarts het lang duren en komt hij langs. Maar omdat Marsha nog steeds geen koorts heeft en het zuurstofgehalte in haar bloed goed is, kan ook hij niks voor haar doen. “Ik ben in totaal 3,5 week echt heel erg ziek geweest. Ik heb zelfs twee keer gedacht dat ik het niet zou gaan redden. Dat was heel beangstigend. Na die 3,5 week kreeg ik nog een ontsteking aan mijn amandelen.”

Herstel

Marsha weigert zich neer te leggen bij haar situatie. “Toen het weer enigszins ging besloot ik te gaan wandelen. Van alleen maar op de bank zitten zou ik ook niet beter worden. Wat me ook hielp was een bijbeltekst die ik tegen kwam: Als je ergens in gelooft kun je bergen verzetten.” 

Het valt wel zwaar tegen, dat wandelen. “De eerste keer was ik net hier de straat uit. Toen kreeg ik het al weer zo benauwd dat ik niet meer verder kon. Ik ben naar de coronapoli in het ziekenhuis gegaan waar bleek dat ik aan het hyperventileren was. Ik ben wel bekend met ademhalingsoefeningen enzo maar daarmee kreeg ik zelf mijn ademhaling niet meer onder controle. Ik kreeg ontspanningsoefeningen mee en weer het advies om uit te zieken. Ik begrijp heel goed dat ze op dat moment, en ook de keren daarvoor, niks anders voor me konden doen. Maar als je zo ziek bent is dat heel frustrerend. Je wilt zo graag dat iemand je weer beter maakt.”

Ondanks deze heftige reactie op het wandelen, besluit Marsha de volgende dag gewoon weer te gaan wandelen. “Ik legde de lat voor mezelf heel laag. Alles wat lukte was meegenomen. Maar ik voelde dat het wandelen me zou helpen om beter te worden. Ik wilde me gewoon niet neerleggen bij die vermoeidheid. Ik heb het opgebouwd, van vijf minuten naar een kwartier per dag. Vervolgens twee keer een kwartier en daarna twee keer een half uur. Steeds proberen en balans zoeken. Het was echt twee stappen vooruit, één stap terug. Na 6 weken kon ik een uur per dag wandelen. Omdat het wel moeizaam gaat en lang duurt ben ik nu doorverwezen naar een fysiotherapeut die mij gaat begeleiden bij mijn verdere herstel.” 

Als je ergens in gelooft

kun je

bergen verzetten!

Een uur wandelen per dag. Maar dan is er ook nog werk, huishouden, zorg voor de kinderen en natuurlijk sport. “Ik denk dat ik nu op ongeveer 60% zit van wat ik ‘voor corona’ kon. Ik hou er van om mijn grenzen op te zoeken, maar in deze periode heb ik geleerd dat ik dat met hele kleine stapjes moet doen. Ik kan niet alles op één dag en heb mijn verwachtingen bij moeten stellen. Ik werk momenteel niet. Ben wel begonnen met het online lesgeven (Marsha is docent Engels in het voortgezet onderwijs), maar dat lukte niet. Vanuit mijn werkgever heb ik alle ruimte gekregen om me te focussen op mijn herstel. Zelf vond ik het heel moeilijk om die beslissing te nemen. Het was een opluchting dat zij het voor mij deden.”

Bij het huishouden krijgt Marsha hulp van haar man en haar jongens. “Ik heb zulke lieve jongens, ze zijn echt nooit te beroerd om iets te doen. En gelukkig staan ze stevig in hun schoenen. Ik vroeg laatst of ze zich veel zorgen hebben gemaakt toen ik zo ziek was. Ze zeiden: ‘Nee mam, jij bent zo sterk’. Lief toch?!”

Marsha is ook weer begonnen met taekwondotrainingen. “Ik heb steeds gezegd, als ik een uur per dag kan wandelen, ga ik weer beginnen met trainen. Ik doe nu heel rustig aan weer wat dingen. Als ik thuis kom ben ik kapot terwijl ik nog bijna niks gedaan heb”.

Mentaal

Naast het fysieke, is er ook het mentale deel. “Het was een zware tijd. Ik ben echt helemaal van de wereld geweest. Ik heb lang in een soort bubbel geleefd en nu komt ineens de ‘gewone wereld’ weer op me af. Daar moet ik aan wennen. Mijn concentratie en geheugen zijn echt niet wat ze waren. Eerder had ik mijn agenda altijd in mijn hoofd. Ik wist precies wie waar wanneer moest zijn. Nu heb ik echt een agenda nodig. Gelukkig gaat het wel steeds een beetje beter”.

In de periode dat Marsha ziek is, wordt ze niet getest. “Dat was toen alleen voor zorgpersoneel. Maar vorige week ben ik alsnog getest. De uitslag was negatief. Omdat mijn huisarts bijna zeker weet dat ik wel corona heb gehad, heb ik vandaag nog een antistoffentest gedaan. Ik ben benieuwd wat daar uit komt. Ik weet namelijk van andere mensen dat ook een antistoffentest negatief was.” 

Marsha weet dit omdat ze lid is van de Facebookgroep ‘Corona ervaringen en langdurige klachten’. “Wat me vooral opvalt in de verhalen die ik daar lees is de grilligheid waarmee de ziekte verloopt. Soms voel je je beter en denk je dat je op de goede weg bent en dan opeens val je weer helemaal terug. En daarnaast dat de symptomen zo wisselend zijn. Koorts is zo’n voorbeeld. Als je koorts hebt mag je niet naar buiten, kinderen niet naar school et cetera. Maar ik heb nooit koorts gehad. En gehoest heb ik ook niet. Mijn man wel trouwens. Achteraf denk ik dat hij ook, een milde vorm van, corona heeft gehad. Hij heeft wel 7 weken gehoest.”

Marsha is niet meer zo bang maar nog steeds voorzichtig. “Ik ga wel weer naar de supermarkt, maar niet in de stad en op rustige tijden. Onze vakantie in Italië hebben we ook geannuleerd. Ik hoop dat dit virus snel uitsterft. Zo niet dan denk ik wel dat er een tweede golf komt. Ik denk ook dat de bezuinigingen in de zorg van invloed zijn geweest op het verloop van de uitbraak van het coronavirus in Nederland. Zonder bezuinigingen was er veel meer capaciteit geweest en was het naar mijn idee niet zo uit de hand gelopen.”

Scroll to Top